หากใครที่เคยอ่านบทกวีของสุนทรภู่ หนึ่งในยอดนักประพันธ์กลอนระดับตำนานของสยามประเทศในยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น “กวีเอกของโลก” แล้ว นอกจากความเพลิดเพลินเจริญหูเจริญตาไปกับความเพราะพริ้งของบทกลอนที่มีสัมผัสนอกสัมผัสในอันแพรวพราวราวเกล็ดแก้วแล้ว ยังน่าจะได้เคยพบเนื้อหาที่เกี่ยวกับเรื่องความเจ้าชู้เสเพล และเรื่องเหล้าๆ เบียร์ๆ อยู่ในบทกวีของสุนทรภู่อยู่แบบเนืองๆ กระทั่งอาจทำให้ใครหลายคนอดคิดมิได้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของสุนทรภู่นี้ต้องเป็นเพลย์บอยที่เจ้าชู้ ขี้หลี แถมยังเป็นนักดื่มตัวยงด้วยแน่แท้เชียว